Αναζητώντας τον ..πραγματικό Μποντ-Μερος Β

Αν δεχθούμε ιστορικό ..ανάλογο του Τζέημς Μποντ, υπάρχει Αλλά, θα πάμε επί βασιλείας της ...άλλης Ελισάβετ!

Το όνομα του ήταν ...Dee. John Dee!

Ο John Dee, Βασιλικός Αστρολόγος (Royal Astrologer to Queen Elizabeth 1) ήταν και κατάσκοπος και υπέγραφε τις αναφορές του ως " 007" {...In Dee's private communications with the Queen, the secret name identifying him to Queen Elizabeth is believed to have been none other than that of 007. In Hort's biography of Dee, it mentions only a "journey on some unnamed business of the Queen's." }

John Dee (13 July 1527 – 1608 or 1609) ιδε και σχετική ..society http://www.johndee.org/

Επίσης, μαθηματικός και γεωμέτρης (εισήγαγε την Ευκλείδιο γεωμετρία στην αγγλική γλωσσα) είχε παθος με την αστρολογία και την αριθμολογία (numerology) Εισηγαγε το μυστικό συμβολο Sigillum Dei Aemeth, που περιείχε τα 7 ονοματα του Θεού

Περί ..007 ακόμα: The 007 was the insignia number that Elizabeth was to use for private communiques between her Court and Dee.
Dee signed his letters with two circles symbolising his own two eyes and indicating that he was the secret eyes of the Queen.The two circles are guarded by what may be considered a square root sign or an elongated seven. For Dee, seven was a sacred cabbalistic and lucky number.(Richard Deacon) [εικονα ανωτερω]

Περί ενέσεων

Μιά πραγματικά θαυμάσια εγγραφή από τον φίλο φαρμακοποιό Μανώλη Μιτάκη στην εξαιρετική σελίδα του για την ιστορία της αμπουλας, των ενέσεων, με αγνωστες, και στους ειδικούς, λεπτομέρειες, αλλά και ένα έξοχο γλαφυρό και ρέον υφος γραφής Μιά απόλαυση από πάσης πλευράς

Εδώ http://emitak.blogspot.com/2009/06/blog-post_10.html

Να προσθέσω μόνο, προς τιμήν της ..Σκωτίας, ότι εκτός από τον γαλλο ιατρό Charles Pravaz που, ορθότατα, αναφέρει ο Μανώλης (η ανακάλυψη της αμπούλας , βεβαιότατα, χρεωνεται στον φαρμακοποιό Λιμουζέν) αναφέρεται (πηγη: Feldmann H. HNO-Klinik, Universitat Munster. Laryngorhinootologie. 2000 Apr;79(4):239-46] ότι, ταυτόχρονα, ο Σκωτσεζος γιατρός (Edinburgh physician) Alexander Wood [1817-1884] εκανε ενεση μορφινης σε ασθενη το 1853.

Ο εικονιζομενος εδω Γουντ περιγραφει το , τοτε, επίτευγμα σε ανακοινωση με τιτλο "A New Method for Treating Neuralgia by the Direct Application of Opiates to Painful Points", στο περιοδικό Edinburgh Medical and Surgical Journal (1855). Το τραγικό ειναι πως η πρωτη καταγεγραμμένη θανατηφόρος υπερδοσολογία από υποδερμική ένεση αφορούσε στην συζυγο του Γουντ, που πέθανε μετα από ενεση μορφίνης (πηγη: Booth M. Opium: A History 1998 New York, St Martin's Press) αν και αυτό αμφισβητειται από άλλους [More likely, Mrs. Rebecca Wood outlived her husband. The myth of her unfortunate demise was fabricated by others who resented The Doctor and his invention. "The story that Wood's wife Rebecca Massy, was amongst the earliest of these addicts, and soon died of a morphine overdose has been repeated by those who believe he should have suffered retribution. It is a myth; she outlived him and survived until 1894. "The Pursuit of Oblivion: A Global History of Narcotics By Richard Peter Treadwell Davenport-Hines)

Πώς να μείνετε στην ιστορία ..ηττώμενος!

Tρανό παράδειγμα: Ο υποστράτηγος Τσαρλς Ο’Χάρα (1740-1802, αριστερά, πρώτη εικόνα )
Δεν θα ήταν περισσότερο γνωστός από δεκάδες ή εκατοντάδες άλλους αξιωματικούς του Αγγλικού στρατού , που συνήθως δεν τους θυμάται παρά μια μικρή μπρούτζινη πλάκα στην γενέτειρά τους ή σαν ένα μικρό κενοτάφιο σε κανένα Ουεστμίνστερ εάν έπεσαν μαχόμενοι για τα ιδανικά της Αυτοκρατορίας σε άγνωστες γωνιές του πλανητη από βέλη ή λόγχες ιθαγενών παντός χρώματος!
Αλλά, ο Ο’Χάρα είχε την τύχη να έχει την ..ατυχία να ηττηθεί από πολύ ..φερέλπιδες αντιπάλους, και μέσω αυτών να λάβει μια (έστω και ετερόφωτη!) θέση στην αθανασία της ιστορίας.
Μάλιστα, δεν συνδέεται και με τις καλύτερες στιγμές της αγγλικής στρατιωτικής ιστορίας, καθώς και οι δυό αντίπαλοι ήταν ..επαναστάτες!Στο τέλος του πολέμου των «αποικιών» , όταν οι πολίτες της Βόρειας Αμερικής αποφάσισαν να πολεμήσουν για την ανεξαρτησία τους, η καθοριστική μάχη δίνεται (και χάνεται για τους Αγγλους) το 1781 στο Γιορκτάουν (από κει ελκουν το όνομά τους τόσα και τόσα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ) Αρχηγός των αγγλικών δυνάμεων ο υποστρατηγος Cornwallis παραδίδεται, αλλά στέλνει το ξίφος του με ..αντιπρόσωπο! (εικονα 2)

Ο Ταξίαρχος Ο’Χάρα θα αναλάβει να σφραγίσει, συμβολικά, την παράδοση πηγαίνοντας το ξίφος στον αρχηγό των νικητων Στον στρατηγό (επαναστατικώ δικαίω) Τζωρτζ Ουάσινγκτον! Ο Ουάσιγκτον τον παρέπεμψε στον δεύτερο τη τάξει αξιωματικό, τον στρατηγό Λίνκολν.(εικονα 3)
Σε 8 χρόνια οι αποικίες είναι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ουάσινγκτον πρώτος πρόεδρός των και ο Ο’Χαρα υπηρετεί με τον βαθμό του υποστρατηγου στο Γιβραλτάρ Από το Γιβραλτάρ, ο Ναύαρχος Χουντ τον καλεί να αναλάβει την διοίκηση στην πολιορκημενη από τον γαλλικό επαναστατικό στρατό Τουλών, τον Οκτώβριο του 1793. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας οι γαλλοι φιλομοναρχικοί πολιορκημένοι θα θρηνησουν και τον αποκεφαλισμό της Μαρίας Αντουανέττας

Οι πολιορκητες πιέζουν, στηνουν πυροβολαρχίες σε καίρια υψώματα γύρω από την πόλη και οι αγγλοι προσπαθούν σε μια αντεπίθεση την 30ή Νοεμβρίου να τα ανακαταλάβουν. (Εικονα 4) Ενας αξιωματικός σηκώνεται όρθιος για να δώσει διαταγή, δέχεται σφαίρα στο χέρι και πέφτει έξω από το χαράκωμα Οι γάλλοι τον συλλαμβάνουν και αντιλαμβάνονται ότι είναι ο Ο’Χάρα Αργά το βράδυ ο διοικητης του γαλλικού σωματος, ένας λοχαγός του πυροβολικού που μόλις προήχθη σε ταγματάρχη πηγαίνει να ρωτήσει αν ο αιχμάλωτος χρειάζεται τίποτα Ο Ο’Χάρα απαντά υπεροπτικά «Αφηστε με ησυχο, δεν θέλω να οφείλω τίποτε στον οίκτο σας» Όμως, είναι ..αγνώμων! Οφείλει πολλά, καθώς αλλιως κανεις μας δεν θα είχε ασχοληθεί!
Ο Ο΄Χάρα κάνει ένα σπάνιο ..νταμπλ! Γνωρίζει, μετά τον πρωτο Πρόεδρο των ΗΠΑ και τον μελλοντικό πρώτο Αυτοκράτορα της Γαλλίας! Το όνομα του αξιωματικού του πυροβολικού ήταν, βέβαια, Ναπολέων Βοναπάρτης!

Μια γιορτη της 25ης που δεν έγινε

Να πω την αλήθεια, από το Δημοτικό ακόμα, ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου μου φαινόταν κάπως υπερβολικά πομπώδης, τετριμμένος και λίγο ..ρουτινιέρικος. Κατι σκοτεινες γκραβούρες, όπου μερικοί ηρωες του 21 έμοιαζαν περισσότερο με καταζητούμενους της Δυσης, χάρτινες ταινίες με εθνικοπατριωτικά συνθήματα, μερικοί ντυμένοι τσολιαδάκια να απαγγελουν ποιηματα , ξεχνώντας το ..μισό και κοκκινίζοντας, κανενα σκετς με πλαστικά ..περίστροφα στο σελάχι όποιου έκανε τον Σουλιώτη και παπούτσι λουστρίνι από κάτω (θα μου πεις, μήπως ήθελες τον Σπίλμπεργκ παραγωγό και τον Αϊζενστάϊν σκηνοθέτη; Σωστα, αλλά το αποτέλεσμα ήταν συχνότερα φαιδρότης παρά εθνική ανάταση)
Με πολύ μεγάλη ικανοποίηση αισθάνθηκα δικαιωμένος, χρόνια αργότερα, το 1983 όταν ειδα ενα κείμενο του Νικου Δήμου , Επετειοι και Υπαίτιοι , το οποίο διατυπώνει, πολύ καλύτερα, φυσικά, την εντύπωση αυτη και το φαινόμενο των τετοιου τυπου εορτασμων.
Οταν, λοιπόν, στην Τετάρτη Γυμνασίου μου δόθηκε η ευκαιρία να έχω λόγο, πήρα θάρρος να εκφράσω ιδέες κάποιας πρωτοτυπίας, σίγουρα, πάντως όχι ξαναζεσταμένο φαγητό. Η φιλόλογος που είχε αναλάβει την οργάνωση του εορτασμού, και με την οποία είχαμε μιά θαυμάσια σχέση, ισως επειδή της άρεσαν οι εκθέσεις μου, με ρωτησε αν είχα καμμιά ιδέα.
Χαρά, εγω! "Πρώτα απ'όλα" ειπα κοφτά "μην αρχίσουμε πάλι το μιά από τα ίδια. Ας είναι κάπως διαφορετικό απο τα προηγούμενα, ολόϊδια, πέντε χρόνια (πιθανότατα ολόϊδια θα ηταν και τα προηγούμενα 25 χρόνια, αλλά δεν τόξερα!)
Βλέποντας ενδιαφέρον, συνέχισα "Αντί για σκετσάκια, που δεν έχουμε και τον Μινωτή να παίξει, δεν καθόμαστε να βρουμε μερικά κείμενα με λόγια των ίσιων των ηρώων του 21; Δηλαδή, ποιό σκετς μπορεί να τα πει καλύτερα από τον ίδιο τον Κολοκοτρώνη ή τον Καραϊσκάκη; Να ψάξουμε στα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, να βρούμε κάτι του Διάκου, του Ρήγα Φεραίου -εκτός από το "καλυτερα μιας ωρας" που λέμε συνέχεια- δεν μπορεί, θα βρούμε" Εδώ άρχισε να ..ιδρώνει, αλλά έβλεπα ότι η ιδέα της άρεσε "Τι περίπου" με ρώτησε Δεν ήξερα, ειλικρινέστατα, ούτε είχα κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου. "Να ψάξουμε, και θα βρούμε" ειπα Αν αυτη η συζήτηση γινόταν σήμερα (εγω ευχαρίστως ξαναγινόμουνα 17! ούτε εκείνη θα διαφωνούσε!) θα βάζαμε τα ..Γκούγκλια κάτω, όπως έκανα Και ιδού διαμάντι, δια στόματος Θεοδώρου Κολοκοτρώνη
"Στις 24 Μαρτίου ο Κολοκοτρώνης και ο Παπαφλέσσας κυκλοφόρησαν την εξής προκήρυξη, στη Σκάλα Αρκαδίας: «Η ώρα έφτασε, το στάδιον της δόξης και της ελευθερίας ηνοίχθη, τα πάντα εδικά μας και ο Θεός του παντός μεθ' ημών έσεται. Μη πτοηθείτε εις το παραμικρόν. Σεις είσθε ατρόμητοι των προγόνων μας απόγονοι. Γενικώς οπλισθείτε με ανοικτά μπαϊράκια και τρέξατε εναντίον των εχθρών της πίστεως και της πατρίδος.»
Αν με διαβάζει. ξέρω ότι θα της άρεσε. Είχε, όμως, διστακτικότητα Και κείνη νέα ήταν, αλλά λιγότερο από μένα! Επίσης, ήταν και Δημόσιος Υπάλληλος! "Ξέρεις ότι είναι τα 150 χρόνια, φέτος και έχει δοθεί διαταγή να είναι ιδιαίτερα λαμπρός ο εορτασμός, οπότε..." [για όσους δεν θυμούνται, το 1971 είχαμε χούντα!] Αγέρωγχος εγω "Τι πιό λαμπρό από το να βάλεις τα λόγια του Κολοκοτρώνη ή του Κανάρη;" Κατάλαβα, όμως, ότι καλό ήταν το ..σενάριο για την μεταξύ των δυό μας συζήτηση, αλλά δεν θα το έβλεπα στην ...οθόνη!
Οπότε, το βαρύ πυροβολικό που είχα, και σε πεδίο που από την ειδίκευσή της θα ενθουσιαζόταν Ποίηση! Δεν ξεχνούσα ότι ο πατέρας μου, όταν μου εφερε σε ενα μικρό χάρτινο βιβλιαράκι, ολόκληρο τον Υμνο στην Ελευθερία μου ειπε "Διάβασέ το και έχεις μάθει όλη την ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης"
Οπότε, τόρριξα "Ποίηση. Ποίηση, αλλά όχι να βάλουμε τα ίδια και τα ίδια. Την ιστορία, μέσα από τον Υμνο." Επέλεξα το κομμάτι που μιλάει για τα Δερβενάκια (το έχω πλήρες, στο τέλος) καθώς είχα και ιδιαίτερη αδυναμία στον Κολοκοτρώνη Μάλιστα, είπα απ'εξω και 5-6 στροφές (τότε είχα πολύ καλή μνημη, και λιγότρο φορτωμένη, βεβαια) απνευστί Τα μάτια έλαμπαν, το μέτωπο ..ίδρωνε "Καλό είναι, αλλά μην θεωρήσουν το "Ελευθερία, ματωμένη περπατείς"...."
Αισθανόμουνα ότι η κοπέλα δεν ηταν συντηρητική (και μονο ότι συζηταγε τόσο με μαθητη της το αποδεικνύει, άλλωστε) και είχα και θάρρος μαζί της, οπότε ξέσπασα "Μα , καλά, δεσποινίς, Εθνικό Ποιητή, χρησιμοποιούμε Εμείς το λέμε; Ολος ο Υμνος στην Ελευθερία είναι αφιερωμένος Γιατί έγινε η Επανάσταση; Για να βάλουμε την Χορωδία να τραγουδάει "Μανα μου τα κλεφτόπουλα" (κι ηταν και φάλτσοι!) Τι θα μας πούνε, πιά; Σολωμό βάζουμε, δεν βάλαμε Ρίτσο!"
Ακόμα θυμάμαι το χαμόγελο Πικρό, πολύ πικρό "Εκτός από αυτό, είναι και κάτι άλλο" μου λέει "εσύ Θόδωρε τον Σολωμό πού τον έμαθες; Τον διάβασες μόνος σου Σας τον διδάξαμε ποτέ, εδώ, στα σχολεία;"
Δεν χρειαζόταν να την πικραίνω άλλο Η γιορτή έγινε, ιδια με την προηγούμενη Και την επόμενη Δεν ξέρω πώς γίνονται τωρα, αν και κάτι μου λέει ότι δεν θάθελα και να ξέρω
Αλλά, εστω και τωρα, δεσποινίς, ας το κάνουμε όπως θα θέλαμε

Δερβενάκια-ο λογος στον Εθνικό Ποιητή

75

Της Κορίνθου ιδού και οι κάμποι·

δεν λάμπ' ήλιος μοναχά

εις τους πλάτανους, δεν λάμπει

εις τ' αμπέλια, εις τα νερά.

76

Εις τον ήσυχον αιθέρα

τώρα αθώα δεν αντηχεί

τα λαλήματα η φλογέρα,

τα βελάσματα το αρνί.

77

Τρέχουν άρματα χιλιάδες

σαν το κύμα εις το γιαλό,

αλλ' οι ανδρείοι παλληκαράδες

δεν ψηφούν τον αριθμό.

78

Ω τρακόσιοι, σηκωθείτε

και ξανάλθετε σε μας·

τα παιδιά σας θελ' ιδείτε

πόσο μοιάζουνε με σας.

79

Όλοι εκείνοι τα φοβούνται

και με πάτημα τυφλό

εις την Κόρινθο αποκλειούνται

κι όλοι χάνουνται απ' εδώ.

80

Στέλνει ο άγγελος του ολέθρου

πείνα και θανατικό,

που με σχήμα ενός σκελέθρου

περπατούν αντάμα οι δυο·

81

και πεσμένα εις τα χορτάρια

απεθαίνανε παντού

τα θλιμμένα απομεινάρια

της φυγής και του χαμού.

82

Κι εσύ αθάνατη, εσύ θεία,

που ότι θέλεις ημπορείς.

εις τον κάμπο, Ελευθερία,

ματωμένη περπατείς.